નથી સામાન્ય આસવનો વિરલ રસનો કળશ છું હું
મથું છું હરપળે હળવો થવા મબલખ વિવશ છું હું
કાંઇ કહેવાય ના ક્યારે કયો પુરુષાર્થ અજમાવું
હજી જનમ્યો નથી એવા ભગીરથની ધગશ છું હું

અમૃત ‘ઘાયલ’, 

મારા હોવાનું સખા, કારણ છે તું !

એકધારી હોય ના કોઈ ભાવના,
તું સદા ભરતીની આશા રાખ મા.

મારા હોવાનું સખા, કારણ છે તું !
તારા હોવાની છું હું સંભાવના.

પાનખર તો છે વસંતી ખાતરી,
-ને ફરીથી મ્હોરવાની કામના.

હા, ઘણા સ્વપ્નો ફળ્યાં છે આંખને,
તું નથી એમાં તો એ શું કામનાં?!

એમ નહીં તાગી શકે એનું ઊંડાણ,
‘ઊર્મિ’ને બુદ્ધિ વડે તું માપ ના !  

 ’ઊર્મિ’

દર્દ જીરવી ગયો....

દર્દ જીરવી ગયો, ગમ ખાઈ ગયો
એક પ્રસંગ એ રીતે સચવાઈ ગયો

સાચુ બોલ્યો તો વગોવાઈ ગયો
જૂઠ કહેવા જતાં પકડાઈ ગયો

સાવ ખૂણામાં મને નાખી દઈ
પૂછે છે “કેમ તું નંખાઈ ગયો?”

રોજ બદલ્યો મને થોડોથોડો
ને હવે કહે છે “તું બદલાઈ ગયો”!

એનું પથ્થરપણું વધતું જ ગયું
પાંચ માણસમાં જે પૂજાઈ ગયો

જે સતત સ્વપ્નમાં રમમાણ રહ્યો
આખરે ઊંઘતો ઝડપાઈ ગયો!

- હેમંત પુણેકર

તો ?

શ્વાસમાં છલકાય છાની ગંધ તો ?
ને બધે ચર્ચાય આ સંબંધ તો ?

કંઠથી છટક્યો ટહુકો મોરનો
ડાળ પરથી જો મળે અકબંધ તો ?

આંખમાંથી આંસુઓ લૂછો નહીં
તૂટશે પે….લો ઋણાનુબંધ તો ?

લાગણીભીના અવાજો ક્યાં ગયા ?
પૂછશે મારા વિશેનો અંધ તો ?

હું ક્ષણોના મ્હેલમાં જાઉં અને
કોક દરવાજો કરી દે બંધ તો ?

- ચિનુ મોદી “ઇર્શાદ”

અણબનાવ છે.

અસ્તિત્વ હોય ત્યાં સુધી જ આવજાવ છે,

બાકી, હૃદયને શ્વાસથી તો ક્યાં લગાવ છે ?

 

જોઈ લે, તારે હાથે મળ્યો એ જ ઘાવ છે,

એમાં છુપાઈ બેઠો એ, તારો સ્વભાવ છે.

 

વાદળનો વેશ લઈ હજી ઈચ્છાનું આવવું,

સુખ સાથે જિંદગીની સતત ધૂપછાંવ છે.

 

આખર મને મળી ગયા ફૂલો બધાંયે, પણ

બસ, એક ફૂલનો હજીયે કાં અભાવ છે ?

 

બોલ્યા કરું છું પણ, નથી ત્યાં પહોંચતું કશું,

પડઘાને સાદ સાથે કશો અણબનાવ છે.

શી રીતે..?

હોય ના એ બતાવું શી રીતે ?

રોજ ઈશ્વરને લાવું શી રીતે..! 

 

ઘેનમાં ડૂબ્યું લોક શ્રદ્ધાના,

ત્યાં હું શંકા ઉઠાવું શી રીતે ? 

 

છે પ્રથમથી જ લક્ષ્ય નક્કી તો,

કોઈથી દોરવાવું શી રીતે ?

 

હોય કિસ્સા હજી અધૂરાં ત્યાં,

ક્હે, તને હું સમાવું શી રીતે ? 

 

સાવ કાંટાળો માર્ગ છું, હું તો

કોઈ પગલાં વધાવું શી રીતે ?